شنبه، مرداد ۰۱، ۱۳۹۰

چرا به آینده خوش بین نباشیم؟!

 به اساس گزارش بی بی سی، مجلس نمایندگان نیمه ی دوم سال کاری شان را امروز اول اسد آغاز کرد.  در شروع برنامه، رییس مجلس از کار و زحمات اعضای مجلس در نیمه ی اول به نیکویی یاد کرده و به هرعضو به خاطر دست آوردهای چشمگیر شان طی شش ماه گذشته شاد باش گفت. در ادامه ی سخنانش، رییس مجلس خطاب به اعضای ولسی جرگه گفت که در نیمه ی اول سال کاری ولسی جرگه ثابت نمود که:

۱- اگر منافع شخصی اعضا در خطر با شد، ما حاضریم رخصتی های سالانه ی خود را به خاطر آن لغو نماییم.

۲- منبعد حمل سلاح توسط اعضا به تالار مجلس مانعی ندارد.

۳- بوت جنگی و حمله ی جسمی بر یکدیگر در اثنای جر و بحث های روزمره مجاز است.

۴- تشدید اختلافات قومی، لسانی و مذهبی وظیفه ی هر عضو ولسی جرگه است.

۵- غیابت از اجلاس روزانه اگر به منظور پیشبرد امور شخصی باشد، مانعی ندارد.

۶- اگر عضوی از اعضای حکومت بر ضد ما قدمی بردارد و لو که اقدامش مطابق قانون هم باشد، ما آن عضو را سلب اعتماد خواهیم کرد.

 ۷- با وجودیکه هیچ یک از تصامیم ما تا کنون از طرف کرزی و یا از طرف دیگر اعضای حکومتش عملی نشده است، با آنهم، ما روزی یکبار اعلامیه و قطع نامه یی ‎‎صادر خواهیم کرد و از اعضای حکومت و ستره محکمه و ‎څارنوالی سلب اعتماد خواهیم کرد.

۸- با وجودیکه ما هم نمیدانیم معرفی اعضای باقیمانده ی کابینه برای کسب رأی اعتماد از ولسی جرگه چه سودی به مردم و کشور خواهد داشت، با آنهم، ما در نیمه ی دوم سال کاری خود پافشاری خواهیم کرد که کرزی این وزراء را هر چه زود تر به ما معرفی کند. اگر موضوع معرفی این وزراء به سالهای کاری ما بعد به تعویق انداخته شود، از ما کسی انتظار لغو رخصتی های تابستانی را برای بار دیگر نداشته باشد. قربانی که امسال به این منظور دادیم کافی است.


چهارشنبه، تیر ۱۵، ۱۳۹۰

مصاحبه با حامد کرزی

خبرنگار: آقای کرزی! نظر شما در مورد برخوردهای لفظی و جسمی امروزی در ولسی جرگه چیست؟

حامد کرزی: (با تبسمی بر لب) تشکر از سوال شما. تا حال فکر میکردم که مشت و یخن شدن و بوتل جنگی تنها مختص به اعضای ذکور پارلمان است. اما از برکت دیموکراسی و اعاده ی حقوق زنان در کشور، حالا میبینیم که زنان هم شامل این لیگ شده اند. جای مسرت است که امروز زنان نه تنها از کسی نمیترسند، بلکه داوالطلبانه حاضر استند رخ خشن خود را در مقابل کمره های تلویزیون به نمایش بگذارند. حالا روزهایی که زنان همدیگر را ‎‎صرف موی کنک میکردند، گذشته است. اگر اعضای ذکور ولسی جرگه همدیگر را با بوتل میزنند، اعضای اناث با پرتاب بوتهای کوری بلند ثابت میکنند که کم شان نیستند.

خبرنگار: در این زدو و خوردها تقصیر از کی بود؟

حامد کرزی: از هیچ کس! اما اگر قرار باشد که انگشت انتقاد را به طرف اشخا‎‎صی نشانه بگیریم، در آنصورت اعضای ولسی جرگه. اگر اعضای پارلمان به رخصتی های تابستانی شان رفته میبودند، حال از این زد و خوردها خبری هم نمیبود. وقتیکه وکلا رخصتی های تابستانی شان را فسخ کردند، ما خوش شدیم که بلاخره آنها از منافع شخصی شان گذشته و مانند من به فکر خدمت به مردم شده اند، اما خبر نبودیم که باقی ماندن شان در کار باعث اولین حمله توسط بوت کوری بلند در تاریخ پارلمان افغانستان میشود. خوشا به حال نماینده یی که این افتخار تاریخی را از آن خود ساخت و مردم افغانستان هم واقعا خوشبخت استند که چنین نماینده های تاریخ ساز دارند!!

خبرنگار: یکی از اعضای پارلمان ادعا کرد که شما مریض استید. آیا این حقیقت دارد؟

حامد کرزی: هم مریض استم و هم نیستم. از لحاظ جسمی من کاملا ‎‎صحتمند استم به استثنای یگان چشمک زدن، و آنهم در مواقع خا‎‎ص که تنها خودم میفهمم. اما تکلیفی که من دارم، تکلیف عشق است. من عاشق استم و برای بدست آوردن معشوقه ام، من حاضر شدم با پاکستان قمار بزنم. با تأسف که در این "قمار عاشقانه"، من افغانستان را به پاکستان باختم.

خبرنگار: آیا آنعده از اعضای پارلمان که بر یکدیگر حمله ی جسمی کرده اند، مورد بازپرس قانونی قرار خواهند گرفت؟

حامد کرزی: نخیر! قانونی دیگر رییس پارلمان نیست که وکلا را مورد بازپرس خود قرار بدهد. به هر ‎‎صورت، به نظر من، زد و خوردهای لفظی و جسمی، بوتل جنگی، بوت جنگی، مشت کاری و غیره، در شرایط فعلی برای رشد آزادی و دیموکراسی حیاتی است. ببینید! این نوع حملات را من یک پروسه ی طبیعی رشد دیموکراسی در افغانستان میدانم.  و هر کشوری که به یک نظام، خصو‎‎صا دیموکراسی، قدم میگذارد، از مشکلاتی باید به طرف پختگی اش برود. فلهذا، ما باید زدو خوردهای بیشتری از این قبیل داشته باشیم. به نظر من، در مرحله ی بعدی، باید گپ به چاقوکشی و تفنگچه کشی برسد، در غیر آن دیموکراسی در افغانستان هرگز به پختگی نخواهد رسید.


جمعه، تیر ۱۰، ۱۳۹۰

رهبر قوی

اخیراً، داماد گلبدین در مصاحبه یی با بی بی سی اظهار داشت که طی سفر سال گذشته اش به کابل، مقامات عالیرتبه ی حکومت به او اعتراف کردند که افغانستان به یک "شخص و رهبر قوی" مثل حکمتیار ضرورت دارد. ما طی تماس تیلفونی از داماد گلبدین خواستیم توضیح دهد که "شخص و رهبر قوی" یعنی چه؟ در جواب، موصوف گفت "شخص و رهبر قوی" کسی است که:

۱- برای رسیدن به قدرت، به هر عمل مشروع و غیرمشروع دست بزند.

۲- از خود کسی دیگر را مسلمانتر نداند، اما برای رسیدن به قدرت، با کمونست هم ایتلاف کند.

۳- امر ترور شخص یا اشخاصی را که بفهمد برایش میتوانند درد سر ایجاد کنند، به راحتی صادر کند.

۴- در ظرف یک دقیقه بتواند چهار هزار راکت را بر باشندگان بی دفاع شهر پرتاب کند.

۵- در خدمت سازمانهای استخباراتی کشورهای بیگانه قرار داشته باشد و در بدل کسب کمکهای مالی و نظامی آنها، مطابق نقشه هایشان عمل کند.

۶- به هر ایتلافی که منجر به رسیدنش به قدرت شود شامل یا از آن خارج شود.

۷- برای تثبیت اسلامیت خود، بر روی دختران مکاتب تیزاب بپاشد.

۸- حقانیت این گفته را که "سیاست پدر و مادر ندارد"، بارها در عمل ثابت کرده باشد.

۹- در‎‎صورت شکست حاضر باشد تا با دشمن سوگند خورده اش هم ایتلاف کند.

۱۰- دستش به خون هزاران انسان بیگناه آلوده باشد.