ششمین جشنواره ی سیاسی شبکه ی جهانی تلویزیون آریانا از شهر زیبای دوبی!

دوستداران شبکه ی جهانی تلویزیون آریانا!

همانند سال های پار، امسال هم چهره های نامدار و معروف کشور، در کته گوری های مختلف با هم به رقابت پرداختند و بهترین ها توسط داوارن شناخته شده ی بین المللی چون امریکا و متحدین اروپایی اش، پاکستان، ایران، عربستان، روسیه و چین انتخاب شدند. کته گوری ها و کاندیدان برنده در این کته گوری ها قرار آتی اند:

۱- در کته گوری بزرگترین تقلب کار سال: برنده حامد کرزی

۲- در کته گوری پرکارترین رکن دولت افغانستان: برنده پارلمان افغانستان

۳- در کته گوری بی آب شده ترین رکن دولت افغانستان توسط کرزی: برنده پارلمان افغانستان

۴- در کته گوری شاشه برد در راه اعاده ی دیموکراسی و دفاع از حقوق بشر: برنده گان سربازان قوای بحری امریکا

۵- در کته گوری چور و چپاول دارایی عامه: برنده گان مردم افغانستان

۶- در کته گوری خود را به هر در و دیوار زدن به خاطر منافع شخصی: برنده گان دوستم، محقق، ضیا مسعود

۷- در کته گوری اجتناب از مداخله ی علنی و پنهانی در امور دیگران: برنده گان پاکستان و ایران

۸- در کته گوری سرقت پول مردم غریب و بیچاره از راه قانونی: برنده گان کابل بانک، عزیزی بانک، باختر بانک

۹- در کته گوری با وفا ترین اشخا‎‎ص به مسلک شان: برنده گان سربازان جدیدالشمول اردوی ملی و پولیس افغانستان

۱۰- در کته گوری "خودش را کسی به ده نمیماند اما میگوید اسپم را به خانه ی ملک ببرید!": برنده گان روشنفکران افغان در خارج از کشور

سالی که نیکوست، از بهارش پیداست!

سال ۲۰۱۲ میلادی در حال فرا رسیدن است. رو به روی تلویزیون نشسته ام و پروگرامهایی را که به مناسبت سال نو عیسوی تهیه شده اند، میبینم. هر که روی ‎‎صفحه ی تلویزیون ظاهر میشود، اظهار خوشی میکند و در مورد سال جدید اظهار خوشبینی میکند. اما سوالی در ذهنم خطور میکند و آن اینکه چطور مردم میتوانند در مورد سال نو خوشبین باشند، در ‎‎صورتیکه هنوز از بهارش سه ماه دیگر فا‎‎صله داریم؟

منظورم اینست که هنوز چندین ماه به بهار سال ۲۰۱۲ باقیست، اما مردم پیش از پیش روزهای خوبی را پیش بینی میکنند. چطور؟! آیا ضرب المثلی که عنوان این نوشته ام است در شرایط فعلی دیگر جنبه ی عملی ندارد، یا اینکه مردم حد اقل برای یک روز هم اگر شده، دل خود را خوش میکنند؟

به نظرم، این ضرب المثل  دیگر جنبه ی تطبیقی ندارد. نه تنها در مورد این ضرب المثل، بلکه در مورد ضرب المثل های دیگری هم میتوان سوالهای مشابهی را بپرسیم. به طور مثال، گفته اند که تاریخ تکرار نمیشه! چطور نمیشه؟ هرکسی که به چنین چیزی باور دارد،مسلماً از کشوری به نام افغانستان چیزی نشنیده است . مثلاً، در اول جنبش طالبان با امریکا هیچ دشمنی نداشت. بعد از یازدهم سپتمبر، طالبان دشمنان امریکا خوانده شدند. اما بعد از گذشت زیادتر از ده سال، امریکا باز هم با طالبان دشمنی ندارد.

گفته اند آزموده را آزمودن خطاست! آیا ما طالبان را نیازموده ایم؟  اگر آزموده ایم، پس چرا باز برای شان دفتری باز میکنیم و بودجه ی یکصد میلیون دالری برایشان تخصیص میدهیم؟ معلوم است که در افغانستان، آزموده بار ها آزموده میشود بدون اینکه خطا پنداشته شود.

 

اعتذارنامه خدمت کرزی ‎‎صاحب

محترم کرزی ‎‎صاحب  رییس جمهور افغانستان!

تا همین دیروز به این باور بودم که شما بدترین انتخاب برای نجات مردم و کشور ما از بحران کنونی استید. هرروز دست به دعا از خداوند میپرسیدم مگر در افغانستان قحط الرجال بو دکه یک شخص بی اراده و بی تصمیم را نصیب ما کردی؟! آیا اشخاص نورمال و دارای فکر سالم در افغانستان پیدا نمی شد که یک شخص مالیخولیایی و مصاب به افسردگی را بر کرسی ریاست جمهوری کشور ما نشاندی؟! شخصی که به جای آنکه آستینش را بر بزند و کا ر کند، بار ها در برابر خا‎‎ص و عام گریسته و نه پروای آبروی خود را دارد و نه از کشور و مردم را! 

اما تصاد فاً یکی دو روز قبل چشمم به یک مقاله ی تحقیقی افتید که در نخست از مطالعه ی آن شگفت زده شدم. نویسنده ی مقاله، داکتر نصیر قایمی، که عضو مرکز طبی پوهنتون تفت در باستن، امریکا، است مینویسد تحقیقاتی که او انجام داده نشان میدهد که در حالات حاد و بحرانی یا جنگ، شخصیکه دچار مشکلات روانی باشد یا به ا‎‎صطلاح نیمه دیوانه باشد، در مقایسه به شخصی دارای فکر سالم، میتواند بهترین رهبر برای کشور و مردمش باشد. برای اثبات ادعایش، این دانشمند مثالهایی از تاریخ می آورد. وی از ابرام لینکن، چرچل، گاندی، کینیدی و مارتین لوترکینگ یاد میکند و میگوید همه ی این زعماء دچار نوعی اختلال فکری بودند و به همین خاطر به پیروزی های مهم تاریخی دست یافتند.

بعد از خواندن این سطور دفعتاً تصویر مبارک جناب شما، رییس ‎‎صاحب جمهور افغانستان، در ذهنم مجسم شد و بصورت آنی با خود گفتم از لحاظ اختلال فکری، رییس ‎‎صاحب جمهور ما هم اگر در عین سطح با زعمای یاد شده قرار نداشته باشد، کم شان هم نیست. با گفتن این جمله، باز هم دست بلند کرده دعا کردم که خداوند سایه ی شما  را از سر ما کم نکند. در حقیقت این خوش چانسی ماست که رییس جمهور ما دچار تکالیف روانی است. بیایید از خود بپرسیم اگر به جای شما شخصی با فکر سالم در مسند قدرت میبود، آیا حال ما بدتر از چیزیکه همین اکنون افغانستان و مردمش با آن دست و گریبان اند، نمیبود؟ حتماً میبود! خداوند خانه ی آقای قایمی را آباد داشته باشد که با تحقیقاتش گرهی از مشکل ما افغانها هم گشود.

کرزی ‎‎صاحب! بگذار مخالفین هرچه میگویند، بگویند. اما منبعد، برای مردم افغانستان شما همطراز گاندی، چرچل و کینیدی استید. شما یگانه ناجی کشور ماستید. اکنون، یگانه چیزیکه میتواند افغانستان را از ورطه ی سقوط نجات بدهد، دیوانگی شماست. من به خاطر تمام انتقاداتی که تا کنون از شما و دولت تان کرده ام، قلباً از شما معذرت میخواهم.

با سپاس

مرزاقلم

لینک معلومات در مورد مقاله ی تحقیقی:

http://www.nytimes.com/2011/08/11/books/a-first-rate-madness-by-nassir-ghaemi-review.html