تظاهرات اخیر بر ضد ایران، از چند جهت قابل توجه بود. اول اینکه، حکومت ایران راه پیمایی های افغانها را به نام "تظاهرات نمک حرامان" یاد کرد. این نکته برای من جالب بود زیرا من در میان مظاهره چیان نه حامدکرزی را دیدم و نه هم دیگر معاش خوران کشور همسایه را. اما امکان دارد حامد کرزی و دیگر کسانی که جیره خور ایران بودند و استند، به صورت مخفی در این تظاهرات اشتراک کرده باشند که به جز حکومت ایران هیچ کس از آن خبر نشده است. به همین دلیل ایران نام این تظاهرات را "تظاهرات نمک حرامان" گذاشته است که حق هم دارد.
نکته ی دوم، سفیر ایران در کابل با جدیت درخواست نمود تا عاملین تظاهرات شناسایی شده و به جزای اعمال شان برسند. به این میگویند یک شیوه ی غیر دموکراتیک! اما برعکس ببینید که ما افغانها چقدر مردمان با پاس و قدرشناس استیم. سفیر افغانستان بعد از آنکه توسط وزارت خارجه ی ایران احضار شد، با بسیار تضرع از حکومت ایران به خاطر تظاهرات افغانها معذرت خواست و وعده داد که حکومت مطبوعش موضوع را با جدیت پیگیری خواهد کرد. به این می گویند حسن همجواری! البته ما افغانها مردمان ترس نیستیم.
نکته ی سوم اینکه، بعضی ها فکر می کنند که کرزی در رابطه به موضوع خود را به کوچه ی حسن چپ زده و چنان وانمود می کند که به اصطلاح خودش "خیر و خیریت" است. اما گزارشی که از داخل ارگ به بیرون راه یافته نشان می دهد که کرزی در مورد موضوع یک کمی نگران است. به اساس گزارش منبعی که نخواست نامش را فاش کند، کرزی دو روز قبل با مشاورین عالیرتبه ی حکومتش مجلس فوق العاده یی دایر کرد و نکات آتی میان اشتراک کنندگان مجلس رد و بدل شد:
مشاور شماره یک: کرزی صاحب، حکومت ایران بسیار عصبی اس و گفته که اگر عاملین تظاهرات شناسایی و محاکمه نشون، دست به اقدامات جدی خات زدن.
کرزی: اقدامات جدی؟ چرا ما افغانها بری خود درد سر ایجاد می کنیم؟ نمیشد که امی مردم دست به مظاهره نمیزدن؟ خوب، چی فکر میکنین که ایران چی خات کد؟ مه به تشویش استم.
مشاور شماره دو: ممکن اس ایران از طریق کمکهای بیشتر به طالبان و القاعده، باعث گسترش ناامنی ده کشور شوه. شاید تریننگ و اسلحه ی بیشتر به مخالفین حکومت بته.
کرزی: به نظر مه ای کدام مشکل جدی نیس. بدون ازی هم ما بر اکثر نقاط کشور تسلط نداریم. خوب، اگه یکی دو ولسوالی دیگه هم به دست برادرای طالب ما بفته، چی فرق میکنه؟!
مشاور شماره سه: ایران ممکن اس سر مهاجرین افغان ده ایران فشار بیاره و بعضی از اونا ره شکنجه و زندانی کنه و یک تعداد دیگه ره دوباره به افغانستان روان کنه که ده ای هوای سرد زمستان ممکن اس باعث یک فاجعه ی بشری شوه.
کرزی: خوب، اگر ایران مهاجرینه اخراج کنه، چند وخت باد اونا دوباره به ایران میرن. یعنی که ده دراز مدت، ده وضعیت کدام تغییری به وجود نمیایه. از ای خاطر، مه فکر نمی کنم ای اقدام ایران سر ما کدام تاثیر منفی داشته باشه.
مشاور شماره چهار: مالوم میشه که ایران صرف لاف میزنه، اما ده عمل کدام چیزی کده نمیتانه.
کرزی: داوودزی صاحب، شما چیزی نگفتین!
داوودزی: مه چیزی بری گفتن ندارم. ارتباطات مه با اعضای حکومت ایران به امو حالت سابقش ادامه داره.
کرزی: یعنی که ایران ایطور وانمود نکده که ده پول نقدی که ماهانه به دست میاریم کدام تغییری رونما خات شد؟ مه ازی ناحیه بسیار به تشویش استم به خاطریکه عواقبش بری افغانستان و مردمش بسیار خطرناک خات بود.
داوودزی: نخیر، رییس صاحب. به اساس موافقه یی که بین ما امضاء شده، البته به امر مستقیم شما، ایران مثل سابق دین مالی خوده ادا میکنه و ما هم مثل سابق هر امر و خدمتی که اونا داشته باشن بجای میاریم.
کرزی: خوب، پس هیچ جای تشویش نیس! خیر و خيریت اس! برین هرکس پشت کارتان! (قهقهقه.... خنده ی کرزی و مشاورینش)
